CPC – de halve van Den Haag

CPC – de halve van Den Haag

Inmiddels is het een traditie. Zelfs een familie uitje. De CPC (CityPierCity) in Den Haag. Gaby de 2,5km, Joeri de 5km en Tessa en ik samen de halve marathon. Nou ja, samen. Tessa gaat een beetje te hard voor mij, maar we lopen allebei 21 kilometer en een beetje.

Vorig jaar was mijn 4e. En het was ook mijn beste. De eerste (en enige) keer tot nu toe onder de 2 uur. Om precies te zijn 1:58:55. Vooraf aan de editie van dit jaar wist ik zeker dat die tijd niet haalbaar was. Natuurlijk hoopte ik erop. En hoe dichter bij de start, hoe meer ik ook tegen mezelf ging zeggen dat ik er gewoon voor moest gaan. De voorbereiding op deze halve marathon was een stuk minder dan vorig jaar. Mijn gemiddelde snelheid in de trainingen en eerdere loop evenementen als de Bruggenloop en de  NoordAA polderloop lag een een stuk lager. Maar toch, als je daar staat, gaan je gedachten terug naar een jaar eerder. Letterlijk huilend van geluk over de streep, vlak achter mijn meissie. Dus besloot ik stiekem om toch een poging te wagen. Samen met Tessa sloop ik voor de start naar voren. Bijna vooraan stonden we. Ook voor de pacers. Ik had mezelf voorgenomen zolang als mogelijk voor de pacers van 2 uur te blijven. En als ik ergens bij de boulevard nog steeds voor ze of bij ze in de buurt zou lopen, dan moest het mogelijk zijn. Nou, daar kwam snel een einde aan. Na een kilometer of 4 kwamen ze al voorbij en dan ook nog eens in een tempo waarvan ik gelijk zag dat ik het niet eens moet proberen om ze bij te houden. Achteraf ben ik heel blij dat ze al zo snel voorbij kwamen, want toen kon ik me beter op mijn race richten. Ik weet zeker dat ik mezelf op zou blazen als ik ze pas veel later tegengekomen was.

Want er was nog een andere factor. Het weer. Elk jaar is het afwachten. Mijn eerste halve bij de CPC liep ik met wind tegen en sneeuw tegen op de boulevard. De overige edities was het in Nederland het eerste warme weekend van de lente. En als je totale voorbereiding in de kou is geweest, dan is dat toch flink omschakelen voor je lichaam. Zo ook dit jaar. De eerste 8 kilometer waren met de zon vol van voor. Na 2km liepen de zweetdruppels al in stralen van mijn lichaam af. Mensen wat was het warm. Maar ik kon wel mijn eigen race lopen nadat ik door de pacers was ingehaald. Toen kwam ik onderweg ook nog een oud collega tegen, Ulrika de Jonge. Een schat van een vrouw die een jaar geleden nog darmkanker had. En nu gewoon een halve marathon lopen. Diep respect. Dus ook nog even kort bijgekletst onder het lopen, maar na een paar honderd meter kon ik haar al niet meer bijhouden.

Nadeel van die hitte was dat ik het erg zwaar had. Voordeel van dit weer was dat er enorm veel mensen langs het parcours stonden. Dat is toch wel iets waar je energie van krijgt hoor. Sowieso vind ik dat er bij de CPC veel mensen en muziek langs het parcours te vinden zijn. Maar dit jaar was het wel heel veel. Ook op de wat ‘saaiere’ stukken was het druk. Heerlijk. Dat heeft me er toch wel doorheen gesleept. En ergens hoop ik dat dit in Leiden ook zo zal zijn. Dat zal vast moeilijk worden voor zo’n lang parcours, maar het is wel heel lekker om aangemoedigd te worden. En als ik dan een voorkeur mag uitspreken. Doe die malloten van Running Junkies. Als ik het me goed herinner tenminste. Die stonden bij de eerste bocht naar links op de Koningskade. Na ongeveer een kilometer. Ver van tevoren hoorde ik al een hoop herrie. Schreeuwende mensen, fluitjes, muziek. Dichterbij gekomen zag je de wolken met glitter confetti door de lucht gaan. Ik vroeg me af wat daar gebeurde. Nou, ik kan je vertellen dat je daar een boost van krijgt hoor. Wat een malloten. Supergaaf!. Maar het werd nog mooier. Omdat ze die plek hadden gekozen om te staan, kwam ik ze op de terugweg weer tegen. Een goede kilometer voor de finish. En nog net zo enthousiast, zo niet nog enthousiaster. Die gasten stonden daar al ruim 2 en een half uur de longen uit het lijf te schreeuwen en te springen,. Iedereen aanmoedigen die voorbij kwam. De kramp zat in mijn beide kuiten, maar toch kregen ze het voor elkaar om mij op te peppen voor de laatste kilometer. Een ervaring doe ik niet eerder meegemaakt had bij een evenement en daardoor eentje die ik  niet snel zal vergeten.

Uiteindelijk ben ik over de streep gekomen in 2:10:45. In eerste instantie een klein beetje teleurstellend. Maar al snel wist ik dat dit een prima tijd is. Een tijd waar ik 3 jaar geleden alleen van kon dromen. En dan nu teleurgesteld zijn? Ik dacht het dus niet. Tessa was al 18 minuten binnen. Die had er met een overbelaste hamstring als blessure gewoon even een PR uitgeperst van 1:52:23. Ook mijn zus stond weer traditiegetrouw langs de lijn met een bloemetje en fungeerde weer als taxi terug naar mijn ouders. Het was weer een fantastische dag. Als ouder supertrots dat beide kids enthousiast meelopen met iets ‘stoffigs’ als hardlopen. En mijn meissie eindelijk met een te grote glimlach aan de finish. Voor haar is het hardloopjaar 2017 al geslaagd. Voor mij duurt dat nog even. Leiden is weer een stapje dichterbij. En ik heb er nog steeds zin in. Nog 2 maandjes…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *