Archief van
Categorie: Road to Leiden 2017

Marvin’s eerste marathon, de marathon van Leiden in 2017.

De juiste schoenen

De juiste schoenen

Het klinkt zo simpel, gewoon even naar de winkel en een paar schoenen halen. Dat is het eigenlijk ook, als je weet welke de juiste zijn. De afgelopen twee jaar was het voor mij een ware zoektocht. Nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn. En ook nooit gedacht dat goed schoeisel aan de basis staat van je gelukkig voelen tijdens het hardlopen.

Vroeger had ik er niet zoveel last van. Jarenlang heb ik hardgelopen op Nike’s. Nike Lunar, getriggered door het merk en de marketing. En eerlijk gezegd, ze liepen als pantoffeltjes. Maar toen ik serieuzer ging lopen, werd ik toch nieuwsgierig naar de “echte” hardloopmerken. Asics, Sauncony en ook wel New Balance de laatste jaren.

Asics heb ik weleens eerder gehad. Mijn eerste echte (lees: dure) hardloopschoenen. De Asics Kayano 13. Ik was gelijk verkocht. Ze zagen er dat jaar mooi uit en ze liepen werkelijk waar fantastisch. Ik begon zelfs hardlopen steeds leuker te vinden. Dat is het dan dus voor de komende jaren. Maar zoals al het nieuwe was het echte fijne er snel af. Ik heb vele en mooie kilometers gemaakt op die Kayano’s, maar toch wilde ik wat anders.

Daarnaast wilde ik mezelf ook weleens goed voor laten lichten. Bij Aktiesport heb ik weleens een training gehad, maar dat was toch vooral gericht op het verkopen. Product informatie was daarin ondersteunend, niet leidend. Vanessa van Healthclub Open Air vertelde dat ik eens bij Starshoe moest gaan kijken in Zoetermeer. Starshoe kende ik al, maar alleen van de podoloog die erboven zit. Daar heb ik weleens steunzolen aan laten meten. Als ik zou zeggen dat ik via HCOA kwam, dan kreeg ik 10% korting. En Hollander als ik ben, is dat niet tegen dovemansoren gezegd :-). Ik denk dat het inmiddels een jaar of 4 geleden is dat ik daar dus voor het eerst geweest ben en sindsdien ben ik nergens anders meer geweest voor hardloopschoenen. Wat een service. Ik ben goedgelovig van nature, maar ik weet zeker dat die mannen geen onzin praten. Ik was er ook al snel achter dat je daar niet binnen hoeft te lopen met 1 bepaald model van een merk in je hoofd. Ze gaan op zoek naar de schoenen die het beste bij jou als uniek persoon passen. Eerst wordt er een loopanalyse gemaakt, worden je voeten beoordeelt en wordt er veel gevraagd naar je ervaringen, sportgewoontes en -doelen. Je bent er ook al snel langer dan een uur binnen. Er wordt echt aandacht besteed aan jou als klant. Of eigenlijk moet ik zeggen, aan jou als mede liefhebber van het hardlopen. Om een lang verhaal kort te maken, ik ging dus niet met een ander merk naar buiten, maar gewoon weer met Asics. En ze bevielen prima.

Het is gezien mijn uitleg hiervoor niet zo gek dat ik bij Starshoe terug kwam toen mijn Asics aan vervanging toe waren. Weer dezelfde loopanalyse, beetje ervaringen bespreken van de Asics en vervolgens weer nieuwe passen. Om de één of andere reden was de nieuwe uitvoering van mijn Asics niet wat ik ervan verwachtte. Geen probleem natuurlijk, dan gewoon wat anders proberen. En toen heb ik de fout gemaakt om teveel naar uiterlijk te kijken. Eigenwijs als ik was heb ik met mijn antwoorden de medewerker een beetje richting de door mij gewenste schoenen gepraat. We kwamen uit bij de Saucony Ride 8.

Niet omdat ze zo fantastisch zaten. Natuurlijk zaten ze lekker, maar mijn keuze viel op deze schoenen vanwege het uiterlijk. Gelukkig is dat een persoonlijk dingetje, veel mensen zullen het een kermis vinden, maar destijds vond ik het echt een gave schoen. Nog steeds wel denk ik. Maar ik werd er wel voor gestraft. Eigenlijk vanaf het begin kreeg ik last van tintelende tenen tijdens het lopen. En alleen in mijn rechtervoet. Het duurde een paar kilometer, maar het kwam altijd weer terug. Ik heb het een jaar volgehouden op die dingen. Het was nooit heel erg heftig en ik dacht dat het na verloop van tijd wel weg zou gaan. Goed inlopen ofzo. Maar het ging pas echt weg toen ze aan vervanging toe waren.

Met dit in het achterhoofd zou ik met mijn volgende schoenen niet meer op het uiterlijk afgaan. Ik zal het nooit helemaal links laten liggen, maar een  mooie schoen is vooral mooi meegenomen. Functie staat voorop. Zeker toen de afstanden langer werden. Bij Starshoe na een jaar weer een nieuwe analyse, zelfde model in de nieuwe uitvoering geprobeerd, maar al snel  bleek dit model iets te smal voor mij. Een goede verklaring voor de tintelende tenen. Asiscs werd het ook niet. De modellen die me aangepast werden waren te hard of te smal, of beide. Vervolgens kwam de medewerker met New Balance aan. New Balance koppelde ik niet zo snel aan hardlopen. Ik zag altijd wel mensen op NB lopen met evenementen, maar NB is voor mij meer een merk voor wandelen. De New Balance 880 v6 werd gepast.

Ze voelden wat ruim aan, maar ze zaten verder heerlijk. Zeker geen smalle voorvoet. Eerder heel breed. En dat vond ik wel fijn. Tot een jaar geleden was ik wel iemand van het ruime en wijd zittende op het gebied van kleding en schoenen. Het moest vooral niet knellen. Ook de looptesten gingen prima en dus waren de New Balance slofjes de volgende hardloopschoenen. Helaas is vanaf loop 1 ook dit model niet de oplossing gebleken. Weer tintelende tenen en deze keer veel erger aanwezig dan bij de Saucony’s. Nog steeds dacht ik bij mezelf dat het wel met inlopen te maken zal hebben. Misschien ook wel wennen aan de (demping)technieken die in de schoenen zitten. Deze New Balance 880’s heb ik ook aangeschaft voor de training van de halve marathon en vervolgens de hele. Als de schoenen zouden bevallen, dan zou ik in februari een tweede paar van dezelfde aanschaffen. Dit is uiteindelijk dus niet gebeurt. In maart ben ik terug gegaan om een tweede paar schoenen aan te schaffen. Maar zeker niet dezelfde, want tijdens de CPC (halve marathon) was het meer dan de helft van de loop een pijnlijke aangelegenheid. Niet genoeg om op te geven, maar het scheelde niet veel. Na een nieuwe analyse door meerdere medewerkers zijn we tot het plan gekomen om een paar extra zooltjes in de schoenen te leggen, die mijn voeten wat beter moeten ondersteunen en helpen bij de afwikkeling. Geen nieuwe schoenen dus, maar zooltjes om te kijken of dat helpt, voordat ik weer een miskoop doe.

Deze zooltjes van MySole leken de oplossing. Normaal gesproken kwam na een kilometer of 4 het tintelen opzetten. Maar met deze zooltjes kwam het pas veel later. Het was dus niet dé oplossing, maar ik was wel weer een stapje verder. Nu begon het pas na 7 a 8 kilometer. Maar goed, de marathon was  het doel en die is wat langer dan 7 a 8 kilometer. Dus weer terug naar Starshoe. Geen probleem, er werd gewoon weer verder gekeken naar nieuwe mogelijkheden. Wat extra voetanalyses om de stand en de drukpunten wat verder onder de loep te nemen en er werd voorgesteld om een extra verhoging onder de zool te maken. Dit zou ervoor zorgen dat de spieren van mijn tenen en voorvoet minder samengedrukt zouden worden. Want bij Starshoe dachten ze dat dit weleens de echte oorzaak van de tintelende tenen kon zijn. Ik stond inmiddels open voor alles, want ondanks de vooruitgang wist ik wel dat ik op deze manier geen marathon kon lopen. Zo gezegd zo gedaan. En ik moet eerlijk zeggen, tot nu toe is dit de oplossing gebleken. Het tintelen is nog niet 100% weg, maar het begint de eerste rondjes pas na een kilometer of 11. Ik was als een kind zo blij. Na dit een paar keer geprobeerd te hebben ben ik weer naar Starshoe gegaan om een extra paar schoenen te halen. Ik was er wel van overtuigd dat ik niet dezelfde schoenen moest hebben. Door de loopjes waarbij ik meer aan het nadenken en voelen was hoe het met mijn voeten ging, dan het genieten van het lopen en van de omgeving, was ik er wel van overtuigd dat de huidige schoenen te groot waren, waardoor ik teveel ging schuiven in mijn schoenen. Dat zou best weleens voor de laatste klachten gezorgd kunnen hebben die ik nog had. Na wat verschillende modellen geprobeerd te hebben, kwam ik uit bij mijn huidige schoenen. De schoenen waarmee ik de marathon zal lopen. Ik twijfel nog om ze na de marathon in te lijsten, maar dat is meer omdat ze eigenlijk nooit meer wil vervangen. Welke schoenen dit zijn? De Mizuno Wave Horizon!

En ik moet eerlijk zijn, ik vind ze nog mooi ook :-).
Dat dit de juiste zijn, maar alleen in combinatie met de zooltjes bleek wel in het eerste rondje. Op advies van de medewerker van Starshoe zou ik de eerste keer zonder zooltjes gaan lopen. Nieuw merk, betere pasvorm (vorige schoenen waren maat 46, deze maat 44,5), dus misschien was alleen de juiste maat wel een oplossing. Niet dus. Na 2km stond het huilen me nader dan het lachen. Na 4 km heb ik het opgegeven en ben ik gaan wandelen. Dat heb ik voor zover ik me kan herinneren nog nooit gedaan. Nu wilde ik niet direct boos terug gaan naar Starshoe. Ik was er de afgelopen maanden al 4 of 5 keer geweest, maar de medewerker zei wel dat ik gewoon langs kon komen als het niet goed ging. Ik wilde eerst nog een poging wagen mét de zooltjes. En ik ben heel erg blij dat ik dat heb gedaan. De tinteling kwam nog wel, pas na ongeveer 13km. Maar het zette niet door. En na een paar kilometer zakte het zelfs weer weg. En elk loopje wat ik doe wordt het minder of soms zelfs helemaal niet. Is dat lekker zeg! Ongeveer anderhalve maand voor de marathon heb ik dan eindelijk de juiste schoenen. Achteraf gezien een zoektocht van ongeveer 2 jaar. Je kan je wel voorstellen hoe blij ik ben. Natuurlijk krijg ik op een gegeven moment wel last van mijn voeten, maar dat is meer vanwege de afstand en de duur. Ik ben ervan overtuigd dat ik nu de juiste heb.

Het was een lang verhaal, maar ik heb de afgelopen jaren geleerd dat schoeisel zo ontzettend belangrijk is. Daarom heb ik zo goed mogelijk mijn zoektocht naar de juiste schoenen geprobeerd uiteen te zetten. Speciale dank gaat uit naar de medewerkers van Starshoe uit Zoetermeer. Voor hun kennis, hun geduld en zeker ook hun enthousiasme en doorzettingsvermogen om mij met de juiste schoenen de weg op te sturen.

klik ook hier om naar de Uden winkelpagina te gaan.

CPC – de halve van Den Haag

CPC – de halve van Den Haag

Inmiddels is het een traditie. Zelfs een familie uitje. De CPC (CityPierCity) in Den Haag. Gaby de 2,5km, Joeri de 5km en Tessa en ik samen de halve marathon. Nou ja, samen. Tessa gaat een beetje te hard voor mij, maar we lopen allebei 21 kilometer en een beetje.

Vorig jaar was mijn 4e. En het was ook mijn beste. De eerste (en enige) keer tot nu toe onder de 2 uur. Om precies te zijn 1:58:55. Vooraf aan de editie van dit jaar wist ik zeker dat die tijd niet haalbaar was. Natuurlijk hoopte ik erop. En hoe dichter bij de start, hoe meer ik ook tegen mezelf ging zeggen dat ik er gewoon voor moest gaan. De voorbereiding op deze halve marathon was een stuk minder dan vorig jaar. Mijn gemiddelde snelheid in de trainingen en eerdere loop evenementen als de Bruggenloop en de  NoordAA polderloop lag een een stuk lager. Maar toch, als je daar staat, gaan je gedachten terug naar een jaar eerder. Letterlijk huilend van geluk over de streep, vlak achter mijn meissie. Dus besloot ik stiekem om toch een poging te wagen. Samen met Tessa sloop ik voor de start naar voren. Bijna vooraan stonden we. Ook voor de pacers. Ik had mezelf voorgenomen zolang als mogelijk voor de pacers van 2 uur te blijven. En als ik ergens bij de boulevard nog steeds voor ze of bij ze in de buurt zou lopen, dan moest het mogelijk zijn. Nou, daar kwam snel een einde aan. Na een kilometer of 4 kwamen ze al voorbij en dan ook nog eens in een tempo waarvan ik gelijk zag dat ik het niet eens moet proberen om ze bij te houden. Achteraf ben ik heel blij dat ze al zo snel voorbij kwamen, want toen kon ik me beter op mijn race richten. Ik weet zeker dat ik mezelf op zou blazen als ik ze pas veel later tegengekomen was.

Want er was nog een andere factor. Het weer. Elk jaar is het afwachten. Mijn eerste halve bij de CPC liep ik met wind tegen en sneeuw tegen op de boulevard. De overige edities was het in Nederland het eerste warme weekend van de lente. En als je totale voorbereiding in de kou is geweest, dan is dat toch flink omschakelen voor je lichaam. Zo ook dit jaar. De eerste 8 kilometer waren met de zon vol van voor. Na 2km liepen de zweetdruppels al in stralen van mijn lichaam af. Mensen wat was het warm. Maar ik kon wel mijn eigen race lopen nadat ik door de pacers was ingehaald. Toen kwam ik onderweg ook nog een oud collega tegen, Ulrika de Jonge. Een schat van een vrouw die een jaar geleden nog darmkanker had. En nu gewoon een halve marathon lopen. Diep respect. Dus ook nog even kort bijgekletst onder het lopen, maar na een paar honderd meter kon ik haar al niet meer bijhouden.

Nadeel van die hitte was dat ik het erg zwaar had. Voordeel van dit weer was dat er enorm veel mensen langs het parcours stonden. Dat is toch wel iets waar je energie van krijgt hoor. Sowieso vind ik dat er bij de CPC veel mensen en muziek langs het parcours te vinden zijn. Maar dit jaar was het wel heel veel. Ook op de wat ‘saaiere’ stukken was het druk. Heerlijk. Dat heeft me er toch wel doorheen gesleept. En ergens hoop ik dat dit in Leiden ook zo zal zijn. Dat zal vast moeilijk worden voor zo’n lang parcours, maar het is wel heel lekker om aangemoedigd te worden. En als ik dan een voorkeur mag uitspreken. Doe die malloten van Running Junkies. Als ik het me goed herinner tenminste. Die stonden bij de eerste bocht naar links op de Koningskade. Na ongeveer een kilometer. Ver van tevoren hoorde ik al een hoop herrie. Schreeuwende mensen, fluitjes, muziek. Dichterbij gekomen zag je de wolken met glitter confetti door de lucht gaan. Ik vroeg me af wat daar gebeurde. Nou, ik kan je vertellen dat je daar een boost van krijgt hoor. Wat een malloten. Supergaaf!. Maar het werd nog mooier. Omdat ze die plek hadden gekozen om te staan, kwam ik ze op de terugweg weer tegen. Een goede kilometer voor de finish. En nog net zo enthousiast, zo niet nog enthousiaster. Die gasten stonden daar al ruim 2 en een half uur de longen uit het lijf te schreeuwen en te springen,. Iedereen aanmoedigen die voorbij kwam. De kramp zat in mijn beide kuiten, maar toch kregen ze het voor elkaar om mij op te peppen voor de laatste kilometer. Een ervaring doe ik niet eerder meegemaakt had bij een evenement en daardoor eentje die ik  niet snel zal vergeten.

Uiteindelijk ben ik over de streep gekomen in 2:10:45. In eerste instantie een klein beetje teleurstellend. Maar al snel wist ik dat dit een prima tijd is. Een tijd waar ik 3 jaar geleden alleen van kon dromen. En dan nu teleurgesteld zijn? Ik dacht het dus niet. Tessa was al 18 minuten binnen. Die had er met een overbelaste hamstring als blessure gewoon even een PR uitgeperst van 1:52:23. Ook mijn zus stond weer traditiegetrouw langs de lijn met een bloemetje en fungeerde weer als taxi terug naar mijn ouders. Het was weer een fantastische dag. Als ouder supertrots dat beide kids enthousiast meelopen met iets ‘stoffigs’ als hardlopen. En mijn meissie eindelijk met een te grote glimlach aan de finish. Voor haar is het hardloopjaar 2017 al geslaagd. Voor mij duurt dat nog even. Leiden is weer een stapje dichterbij. En ik heb er nog steeds zin in. Nog 2 maandjes…

Ik hardlopen? Wat denk je zelf!

Ik hardlopen? Wat denk je zelf!

CPC halve marathon

Hardlopen? Ik? Doe ff normaal!

Ongeveer rond de zomervakantie 2016 moet het geweest zijn dat ik bij mezelf dacht “fuck it, ik doe het gewoon!”. Wat doe ik ‘gewoon’? Mezelf inschrijven voor mijn eerste marathon. Inmiddels ben ik een half jaar verder en vraag me soms af of het wel verstandig is. Maar ik geef niet op, doel is nog steeds om mijn eerste marathon te lopen in 2017. Yep, een marathon. 42km en 195 m. Best een pittig stukje. Maar voor veel mensen toch zo’n mijlpaal. Ook voor mij.

Als je mij 15 jaar geleden zou zeggen dat ik me ooit voor een marathon zou inschrijven, had ik je voor gek verklaard. Lopen was nou niet echt mijn ding. Sprintjes trekken prima, lange tijd was ik zelfs sneller dan menigeen. Maar als er een keer een voetbaltraining afgekeurd was en de trainer besloot weer eens een ‘rondje Put’ (rondje hardlopen om een zwem meer in Rijswijk genaamd ‘de Put’) te doen, dan was het chagrijn snel aanwezig.

Totdat ik wat ouder werd. Voetballen werd een lager niveau. Trainingen werden wat minder. En als je dan toch in vorm wilt blijven, moet je wat anders gaan doen. Ik ging wat hardlopen voor mezelf. Misschien zou ik er ooit de lol van inzien. En op een gegeven moment kom je op een punt dat je het toch officieel wilt maken. En als je dan in de Haagse regio woont, dan is de CPC een must. Nee, niet de halve marathon, maar de 10km. Net begonnen hè, dus niet gelijk gek doen.

City Pier City | Den Haag

Zo gezegd, zo gedaan. Ik schat in dat het een jaar of 12 geleden is dat ik me voor het eerst inschreef voor deze loop. Ik kan me nog redelijk goed herinneren toen ik voor de eerste keer van Den Haag CS naar het Malieveld liep. Best een beetje gespannen. Mijn tijd weet ik niet meer precies, het was ergens rond de 65 minuten, maar vanaf dat moment was ik om. Wat een sfeer, wat een entourage. Superleuk! En wat veel mensen? Volgens mij was de CPC qua grootte nog niet wat het anno 2017 is, maar wel groot. Zeker als je het net zoals ik nog nooit meegemaakt hebt. Als ‘niet-loper’ kon ik me niet voorstellen dat er zoveel mensen het leuk vinden om hard te lopen. En wat ik al helemaal niet verwachtte is hoeveel bekenden je tegenkomt, waarvan je niet zou verwachten dat ze ook hardlopen.

Na de loop, op het Malieveld, liep ik trots rond. Bek af, maar wel met die medaille om mijn nek. Ik had het toch maar mooi even geflikt. Toen ik weer naar Den Haag CS liep, kwam ik allemaal mensen tegemoet die de heenreis naar het Malieveld aan het maken waren. Dat waren de halve marathon deelnemers. De halve marathon! 21,1km! Dat is ver! Als je dat doet, dan zit er echt een steekje bij je los. Sjezus wat een held ben je dan. Ik keek behoorlijk op tegen die mensen.

En nu?

Inmiddels is het 2017 en heb ik net mijn 5e halve marathon (allemaal CPC uiteraard) achter de rug. Ik ben ook zo’n held. In ieder geval voor 100% in mijn beleving. Voetballen doe (lees: mag) ik niet meer. Daarvoor in de plaats is er hardlopen, bootcamp en obstracle runs gekomen. En toen was daar ineens dat moment. Die ingeving ergens rond de zomervakantie van 2016. “Ik ga me inschrijven voor de marathon!”.